ei0005024

Zoals de waard is vertrouwt hij zijn gasten

5 - 12 - 2012 | Blog

Waard zijn is niet gemakkelijk. In veel gevallen tegenwoordig zijn de uitsmijters de waard. Zij voeren het deurbeleid, opgedragen of niet, het is hún inschatting. Zelfs wanneer de eigenaar regelmatig in zijn eigen café is, draagt hij de verantwoordelijkheid van publiekschifting over aan de uitsmijter. 

Aan de deur van een nachtcafé in Groningen werkt een uitsmijter die mijn aandacht trekt. Groot, intimiderend, inconsequent en hij draagt een kogelvrij vest. Dat weet ik, want ik heb hem dat meerdere malen zien bewijzen. Nu zou ik, als ik met zo’n houding in een donkere steeg zou staan ‘s nachts, misschien ook wel graag zo’n vest aan willen. Maar toch, het blijft Groningen. Ik verbaas me over hem. Zoals de waard is vertrouwt hij zijn gasten. 

Regelmatig best gezellig, en er is an sich weinig mis met het café. Je kan er dansen op klassieke hitjes, iets nieuws zal je er zelden horen. Maar waar hoor je in Groningen tegenwoordig nog iets nieuws. Echter is de sfeer er in mijn ogen al een lange tijd regelmatig grimmig, grimmiger dan nodig is, grimmiger dan ervoor. Dit is frappant, gezien de grote uitsmijter (de deur wordt bewaakt), de leuke barmeisjes (geven het bier smaak) en de aimabele eigenaar (regelmatig op een kruk). Misschien ligt het aan het publiek, die lage eisen stellen aan de muziek (lage eisen voor de muziek, lage eisen omtrent sfeer). Dit lijkt me ook niet, in een feestcafé kan het reuze gezellig zijn en daar draaien ze écht kutmuziek. 

Ho, even teruglezen. “Groot, intimiderend, inconsequent en hij draagt een kogelvrij vest.” Toch de uitsmijter? Eens kijken. Ik loop geregeld langs maar ga steeds minder vaak naar binnen. De ene keer lijkt hij hartelijk en krijg je een hand of een schouderklopje, maar mag je gezelschap niet naar binnen omdat “dat hoef ik niet uit te leggen”. En de andere keer mogen zij wel naar binnen, en blijf jij beteuterd buiten staan omdat je “verkeerd kijkt”. Natuurlijk doet hij zijn werk ook wel eens beter, dan sjouwt hij de wc’s in om snuivende agressievelingen, of lievelingen misschien wel, eruit te zetten. Snuiven doe je maar thuis. En terecht. Maar, als dat groepje dames iets te lang ophoud in de wc’s banjert hij óók bij hun naar binnen. Niet omdat ze iets verkeerd doen, maar, ehm, om toch. Ik lieg niet als ik schrijf dat ik verschillende malen gehoord heb dat een dame dan aan hém moest toegeven dat ze een ‘vies meisje’ was om er maar niet uitgezet te worden. Ik vind dat nogal wat, maar ik begin dat kogelvrije vest wel beter te begrijpen. Zoals de waard is vertrouwt hij zijn gasten. Een uitsmijter dient de sfeer te dienen, niet te bepalen. Zeker niet in negatieve zin. Vrienden van mij spreken van het conciërgesyndroom: Mensen die paal en perk stellen, vaak ten onrechte, vaak ten koste van anderen, en geenszins als bevordering van de sfeer. De uitsmijter in kwestie bepaalt de sfeer door een schifting zonder enig beleid toe te passen. Wellicht houdt hij van een divers publiek, een mengeling van mensen die een risico vormen, en mensen die lekker willen dansen, mensen die een biertje willen doen aan de bar, en boos kijkende Oostblokkers die vanuit de hoek de dansvloer leegkijken met hun hand op hun pik. Lekker divers.

Opnieuw en opnieuw verbaas ik mij erover dat deze man zo prominent buiten het café staat. Als een soort onbetrouwbaar uithangbord met een muts op. Bij soortgelijke kroegen, of cafés waar ongeveer hetzelfde publiek komt, ervaar ik dit geheel anders. Daar staan, als ze er al staan, uitsmijters rustig binnen, of onopvallend buiten. Ik denk, omdat ze hun publiek vertrouwen. Zoals de waard is vertrouwt hij zijn gasten. En als ze iemand niet vertrouwen, dan pas interveniëren ze. Deze meneer komt op mij eerder over als een propper voor een kickboksgala.

Leuk op stap gaan is afhankelijk van veel factoren. De wegingsfactor is onevenredig verdeeld, en uitsmijters zijn je uithangbord, die kunnen je avond maken of breken. 

Door: Jesse Terpstra

Laatste posts