Papaver V

Uit elke negatieve ervaring ontstaat iets moois

28 - 09 - 2012 | Blog, Nieuws

Na de rellen afgelopen vrijdag een paar straten van waar ik ben opgegroeid, is er een initiatief ontstaan voor een nieuwe dag: “keep it clean day”. Zelfs tijdens de rellen is er een Facebook pagina opgericht om schoonmakers te werven om de troep die de mongolen vrijdag hebben aangericht op te ruimen.  

Natuurlijk is het een mooi initiatief, en natuurlijk ben ik niet tegen deze ontwikkeling op dat soort momenten. Sterker nog, ik ben zwaar voor de wereld mooier maken. Echter, de vele metaforen die dan uit de creatieve cliché-kast getrokken worden maken mij vaak zo recalcitrant, dat ik er volop aan mee zou doen om het dorp waarin ik ben opgegroeid helemaal de tyfus in te helpen als mij beloofd wordt dat ik nooit meer een clichématig of semi-origineel stijlfiguur hoef te horen.  

 Een paar voorbeelden:

 Voorbeeld 1

“Zie de negatieve ervaring als poep. Dat is de beste compost,  er zal uiteindelijk een hele mooie bloem uit groeien.”

Nou. Geef mij maar een gezonde papaver, of meerdere, waarvan ik welk opiaat dan ook zou kunnen produceren, om zo mogelijk de rest van m’n onder de metaforische poep gesmeerde, hopelijk korte, leven in een volledige high door te kunnen brengen.  

Voorbeeld 2

“Elk kind is een kunstenaar. Het probleem is op weg naar de volwassenheid een kunstenaar te blijven.”

Allereerst klopt de eerste zin natuurlijk van geen kant.  Geen enkel kind is kunstenaar. Behalve misschien die 2 die ooit bij Oprah waren. Enfin, geen enkel kind is kunstenaar. Om dezelfde reden dat er tegen kinderen gezegd wordt dat er “geen domme vragen bestaan”. Jawel. In de normale (volwassen) wereld bestaan er domme vragen. De reden dat we dit tegen kinderen zeggen is omdat zij in ontwikkeling zijn. In deze ontwikkeling mogen ze alles vragen, zodat ze op latere leeftijd niet nogmaals deze domme vragen hoeven te herhalen. Een kunstenaar word je, dat ontwikkel je, net als je talent om geen domme vragen meer te stellen. De één wordt daar beter in dan de ander. Ten tweede, alsof je ‘op weg naar volwassenheid’ dan minder fantasie behoudt. Waardoor dit soort volwassenen zo fantasieloos zijn, komt omdat ze opgegroeid zijn met de clichématige stijlfiguren die hun ouders zijn. Het is nodig om te leren functioneren in een samenleving, en compleet normaal bovendien. Mensen die willen dat hun kind ‘een kunstenaartje’ blijft, functioneren in mijn ogen maar als een stel hippies dat nodig moet opgroeien. 

Voorbeeld 3

“Ik werd bij de geboorte van mijn eerste kind op slag ouder.”

En je kind hoopte zich spoedig wees (zie voorbeeld 2).

Voorbeeld 4

“Wandelen is even alles laten lopen.” 

Het spreekt voor zich dat dit het meest schokkende citaat is van de 4. Allereerst: wandelen is niet alles laten lopen. Ik wandel (te weinig) met m’n oma. We hebben dan in een rondje van een half uur 4 keer hetzelfde gesprekje over koetjes en kalfjes, en over koetjes en kalfjes. Als ik denk aan “even alles laten lopen” denk ik meestal aan iets permanenters, ik denk dan aan een dwarslaesie, spina bifida, of een anale prolaps. Niet aan wandelen, schei toch uit. Het ergste is nog dat deze ‘wijsheid’ van iemand komt die Jaap de RUITER heet. Een diepere bodem is niet te bereiken, Jaap.

Erger dan citaten an sich zijn mensen die op de wc, naast de  navrante jaarkalender van Anne Geddes, een boekje hebben hangen met spreuken, uitspraken, of “mooie gezegden”, het liefst Boeddhistisch, dat geeft namelijk inhoud.

Boeddhistische spreuken

Meestal hangt het aan een roze of lichtblauw lintje, of een wit touwtje met iets houtigs. Het boekje staat dan vol algemeenheden met platitudes, of andersom. Ik kan me nooit voorstellen hoe iemand zo’n boekje ophangt. Vol tevredenheid waarschijnlijk. “Zo, als Judie dan volgende keer onze wc-met-leuke-bril onder de remsporen loopt te smeren kan ze in ieder geval iets esoterisch-positief-constructiefs lezen.”  

Judie ziet het boekje en leest: “Zie negatieve ervaringen als poep. Het is de beste compost, er gaat uiteindelijk een hele mooie bloem uit groeien” en graait vervolgens in haar heuptas naar dat ene leuke zakje dat ze op de huidhoudbeurs heeft gekregen. Daar zitten zaadjes in. Wat staat er ook alweer op? Oh ja, “Geen mens kan duizend dagen achtereen en ongestoord van geluk genieten, zoals ook de bloemen geen honderd dagen blijven bloeien.” en duwt met haar blote duim de zaadjes in haar eigen hoop kak en schrijft met roze stift op de bril: Een chrysant voor jou. Als je zo’n boekje koopt heb je het vast moeilijk. Ze trekt niet door.

Het ergste is als de vaak grof uit hun verband gerukte zinnetjes van mensen als Einstein of Ghandi weer eens voor de zoveelste keer gerecycled worden.  Alsof dat autoriteit aan het citaat geeft.

“Ik haat je esoterisch filosofisch uitgekauwde citaat” – IK

“Het leven is als een eitje, als het de eerste keer niet breekt moet je waarschijnlijk nog een keer iets harder op de rand van de pan slaan, dan breekt ie vast wel” – IK

 Ja, die genoemde figuur is best intelligent waarschijnlijk. Maar om nou 1 zin uit een heel oeuvre te halen, dat gaat ver. Ook die lui zeggen wel eens iets doms. Wat nu als je per ongeluk díé zin pakt? Of haal je je citaat niet hoogstpersoonlijk uit de kritiek van de zuivere rede, of de vrijheid van de wil..? Veel onbekende mensen zeggen ook wel eens iets slims. Maar om dat nou meteen in gouden glitterinkt te printen, dat gaat ver.

Door: Jesse Terpstra

Laatste posts