bikram-yoga

Bikram Yoga, een bevalling.

14 - 09 - 2012 | Blog

Het heeft weer even geduurd voordat ik mijn blog kon schrijven. Ik had het erg druk met van alles en nog wat, maar daardoor wel weer extra inspiratie om te gaan schrijven:

Zo heb ik leuke fotoshoots gedaan voor upcoming modemerken hier in Amsterdam, op veel festivals mogen dansen, maar ook zelf kunnen feesten op nieuwe festivals als Milkshake. Ook heb ik een paar leuke reisjes gemaakt, nieuwe styling opdrachten binnengesleept, na jaren de liefde weer herontdekt dankzij mijn nieuwe boyfriend, afscheid moeten nemen van mijn hond die is overleden en een paar spannende meetingen gehad om eventueel een eigen bedrijfje te beginnen, ben benieuwd…

Maar dan toch wel het toppunt van de afgelopen paar weken was mijn ontgroening bij de Bikram Yoga in Amsterdam. Ik had zelf al van een aantal mensen om mij heen gehoord hoe goed het voor je lichaam is en hoe heerlijk je je erdoor gaat voelen. Voor de lezers die geen idee hebben wat Bikram Yoga is, simpel gezegd: yoga in een ruimte die 40 graden warm is. Ikzelf had nog alleen maar Pilates gedaan maar ik haalde mijn vriendinnen over om het met een groepje lekker elke week Bikram Yoga te gaan doen. Helaas toen iedereen wilde gaan had ik zo’n kater van het feestje van de dag ervoor, dat ik het er niet aan moest denken om me überhaupt te bewegen, dus haakte ik af. Zo kon ik wel mooi aanhoren hoe zij het hadden ervaren. De ene vriendin was meer enthousiast dan de andere, maar ze gingen de week erop weer dus het moest wel te doen zijn  leek mij.  

Een week later brak voor mij dan eindelijk de dag aan waarop ik zou gaan en ik had me goed voorbereid. Twee uur voor de les niets meer gegeten en veel water gedronken. Gelukkig was ik met een vriendin die al een ervaren ‘Bikrammer’ was dus voelde ik me minder verloren. Toen ik eenmaal aankwam bij de receptie van het ‘Bikram Yoga’ gebouw werd ik ten eerste overvallen door de hitte en door een intense aparte geur. Ik kon niet meteen thuisbrengen wat het was maar het deed mij vooral denken aan een ‘hondenkennel’. Ik probeerde de geur te negeren en melde mij bij de receptie. Hier stonden 2 halfnaakte vredige types waarvan er een mij op een nog vredigere monotone manier uitlegde wat de bedoeling was van de proefles (die helaas niet gratis was). Er was mij van te voren gelukkig al verteld dat je het beste zo min mogelijk kleding moest dragen tijdens de les, dus had ik mijn kleinste broekje en kortste topje uit de kast getrokken en trok deze in de overvolle krappe kleedkamer aan. Ik zweette nu al, shit.

Eenmaal in de zaal aangekomen  zochten mijn vriendin en ik een plekje uit. Er lagen al een aantal mensen klaar en het voelde als een halve modeshow/vleeskeuring om door de zaal te lopen. Ik probeerde zo zelfverzekerd mogelijk langs alle strakke mannenlichamen te lopen en ging rustig in het midden liggen. Ik probeerde nog steeds de hondenkennel geur te negeren, hoewel het me hier wel erg moeilijk werd gemaakt.  Nu kon ik wel lekker met de rest meekijken naar de nieuwe binnenkomers. De een was meer zelfverzekerder dan de andere en sommige meisjes liepen snel met een handdoekje voor hun buik, helemaal naar achter, wat mij de neiging gaf om heel hard ‘awkward’ te roepen. Tot mijn schrik kwamen er steeds meer mensen binnengelopen tot het uiteindelijk tot de nok gevuld was met half naakte bezwete mensen die vervolgens een centimeter van mij vandaan lagen. Toen onze vredige vrouwelijke lerares binnenkwam, ging iedereen meteen staan, en omdat er geen ruimte meer was voor de lerares om te liggen riep zij alle oefeningen vanuit achter naar ons. Beetje jammer. Er werd een lijstje opgenoemd met namen en toen mijn naam werd genoemd stak ik enthousiast mijn hand op waardoor iedereen naar mij keek en mij als nieuweling goed kom bekijken. ‘Hello smelly sweaty people!’, dacht ik.

Bij de beetje aparte opwarming, waar het vooral om je ademhaling ging, had ik het gevoel dat het me wel ging lukken en genoot ik lekker van de warmte op me heen. Toen we de oefening voor de 20ste keer moesten herhalen en ik m’n nek steeds helemaal naar achter moest gooien tijdens het uitblazen, voelde ik me al redelijk suf worden. Ik vroeg me af of de rest het nou echt lekker vond om je nek zo onnatuurlijk naar achter te moeten klappen. We gingen verder met de rest van de oefeningen en ik begon op elke plek van mijn lichaam abnormaal te zweten. Het jeukte op mijn armen en het prikte in mijn ogen. Ik probeerde het af en toe een beetje weg te vegen maar dit had natuurlijk helemaal geen zin. Toen gebeurde waar ik bang voor was: doordat ik niet juist ademde en misschien omdat we met 50 zwetende mensen in een kleine ruimte van 40 graden gepropt zaten, kreeg ik niet genoeg zuurstof meer. En ja hoor, ik begon sterren te zien en werd misselijk. Nou, zitten dan maar. Het liefst wou ik lekker gaan liggen met mijn ogen dicht en gaan slapen, maar dat mocht niet van de lerares. Gelukkig was ik niet de enige die het niet trok en met mij gingen nog een aantal mensen zitten. Daarna werd het alleen nog maar een spel van staan en weer zitten en weer staan en dan toch maar weer zitten. De rest, inclusief mijn vriendin, ging rustig zwetend verder. ‘Hoe dan?!’ dacht ik. Ik probeerde de moed niet op te geven, maar het idee dat deze les 1,5 uur duurde hielp niet echt.

Gelukkig waren we aangekomen bij het grond gedeelte en kon ik in ieder geval niet meer flauwvallen, omdat we al op de grond lagen. Chill. De meeste oefeningen kende ik al van Pilates, maar door de hitte werden ze nog eens 10x zwaarder dan normaal. Niet chill. Voor elke oefening moest je steeds opnieuw op je rug gaan liggen en met een overdreven uitademing omhoog komen. Dit begon me op een gegeven moment te irriteren en ik had zin om het op te geven en gewoon daar op mijn rug te blijven liggen. Ik zag dat alleen de mensen waar ik 2x inpaste dat deden, dus besloot ik om toch verder te gaan en vooral niet op te geven. Toen ik het bijna echt niet meer aankon en we voor mijn gevoel bijna klaar waren, fluisterde ik stiekem tegen mijn vriendin: “Hoelang nog ongeveer?” “Nog een kwartier ofzo…”, zei ze. De moed zakte mij in de schoenen. Ik zweette nog erger dan te voren, was helemaal kapot en ik had pijn in mijn rug en buik. Ik wilde niets liever dan naar de frisse lucht buiten rennen. Ik raapte mijn laatste energie en moed bij elkaar en begon aan het laatste kwartier. Aan het einde mochten we nog een paar minuten ontspannen tijdens diepe ademhalingsoefeningen, wat ik moeilijk vond in die stank, en als je je ‘klaar’ voelde mocht je de zaal verlaten. Dit hoefde mij geen 2x gezegd te worden en ik stond op en liep snel de ruimte uit. In het gebouw en de kleedkamer was het helaas nog steeds bloedheet, dus douchte ik, kleedde me om en racete naar buiten. Frisse lucht!

Toch moet ik toegeven dat ik me eenmaal buiten als herboren voelde, ook al voelde die 1,5 uur als een hele bevalling. Ik was trots op mezelf dat ik die 1,5 uur uitgezeten had en begreep wel waarom mensen dit zo heerlijk vinden om te doen. Toch denk ik dat je voor dit soort dingen gemaakt moet zijn, en helaas ben ik niet een van die mensen. Volgende week begin ik met Body Pump in de sportschool hier. Misschien is dat meer iets voor mij.

Door: Alexe Jansen

 

Laatste posts