Prozac

Vrijdag

11 - 08 - 2012 | Blog

Tsja. Thuis. Vrijdagavond. Ik zou wat gaan doen met een vriendin uit Amsterdam die een weekendje hier is. Ze kan niet. Ze heeft het druk met het voorbereiden van haar expositie. Ik bel de jood. Die gaat naar een netwerkborrel, lustrum, feest. Of ik zin heb om mee te gaan.  Waarom niet? Ik rook een peukje en ga die kant op.

Veel mensen. Weinig bekenden. We krijgen prosecco, bah niet te zuipen. We halen het dikke wijf achter de bar over om de bocht te ruilen tegen een biertje. Vies bier, je moet wat. De hostess, een huisgenoot van de jood brengt ons consumptiebonnen. Erg handig als je meer vies bier wilt bestellen. Er volgt een tweede ronde consumptiebonnen. Voor 2 consumptiebonnen kun je een whisky cola krijgen. Mooi! Bestellen we dat toch? Bah, de grote scheut Jameson is niet zo lekker met het laatste beetje lauwe spuug uit die Pepsi fles die al 2 uur zonder dop op de toog stond. Gelukkig staat er een plant bij de ingang die wel dorstig lijkt. De tweede whisky cola is beter. Een nieuwe fles cola, Pepsi, daar doe je niets aan, maar hij is wel koud. De jood en ik praten over van alles en schrijven onze eigen voedselbonnen. Hiermee mogen we niet het restaurant in. We besluiten dan maar ergens anders wat te gaan eten.

Op de gevel van de overvolle pizzeria pronkt het Heineken logo. Binnen krijgen we een Warsteiner-glas met Gulpener bier. Decepties zijn er in verschillende gradaties. De pasta is weinig. gelukkig wel voor de helft van de prijs. Halve prijs, halve maaltijd. De hostess belt. We kunnen nog naar een theatervoorstelling. We lopen terug.

We moeten 5 euro betalen. We doen wat moeilijk, maar de compenserende consumptiebonnen halen ons over.  De jood, een zelfstandig ondernemer die diensten verleend in het spectrum van visuele media, d.w.z.; filmt en monteert, knoopt een gesprek aan met de man achter de mooiste camera in de zaal. Ze kletsen wat, en we lopen vervolgens met z’n drieën naar het kantoor van deze man, die zit in het gebouw. Daar krijgen we zijn kaartje. Alex heet hij. Er wordt nog wat gekletst en we gaan terug naar de zaal. De voorstelling begint. Althans, wat de voorstelling moet voorstellen is een opeenvolging van gekke mensen met gekke hobbies die dat als kunst betitelen en hiermee een praatje mogen houden voor de gek die hier 5 euro voor heeft betaald. Wij dus.

Allereerst kregen wij een vrouw van middelbare leeftijd te zien die haar dreadlocks aan een matras vastbond en hiervan ‘los’ probeerde te komen. Hier is beeldmateriaal van en daar worden wij 3 minuten mee verveeld. De semi-grappige host van dit gebeuren stelt vragen en lokt hiermee het volgende filmpje uit. Hoe ze met haar hoofd gebogen naakt met een pruik tussen haar benen en lange slierten die okselhaar moeten voorstellen 2 minuten rondjes draait. Je moet ervan houden.

De host kondigt de volgende gast aan. Een duidelijk homofiele wat oudere man met een Goois accent en een hoge stem vertelt over zijn verzameldrift naar ‘antieke-silhouetteverduidelijkende-onderkleding’  ik verzin het niet. Beelden van korsetten, hoepelrokken en aanverwante silhouetteverduidelijkende onderkleding passeren de revue. Tussen deze excentrieke man en het meisje dat pas afgestudeerd kunstenaar is, die panties met prints maakt van blauwe plekken, spataderen en andere zichtbare lelijkheden zijn we getuige  van een telefoongesprek. Een vrouw die resideert in Berlijn is zo vriendelijk geweest een diashowtje op te sturen en kletst hier een tijdje over weg met de semi-grappige host. Pauze.

Opgelucht stappen we naar buiten om wat hout op het vuurtje te gooien en een sigaret te roken. De hostess vraagt wat we ervan vinden. “Leuk.”, zeggen we in koor.  Zij, de huisgenoot van de jood heeft het feest georganiseerd en we willen haar natuurlijk niet kwetsen. Daarentegen heeft zij natuurlijk geen hand in de inhoudelijke kant van de ‘voorstelling’ gehad en mogen we best zeggen dat dit niet helemaal was wat we verwacht hadden.  Na de pauze gaan we achterin zitten. Mocht het zo zijn dat het nog erger wordt, dan kunnen we in ieder geval weg.

Na nog wat excentriekelingen volgt de afsluiter. Een meisje dat bijzondere aandacht aan haar cyclus heeft besteed. Prozac wordt in causaal verband gebracht met de kleiner wordende penis van de krokodil.  Een opmerking over Apple-computers door de semi-grappige host en het is afgelopen. We drinken nog een vies biertje en gaan dan maar naar huis. 

Door: Jesse Terpstra

Laatste posts